Met Amand langs water en wilgen

Met Amand langs water en wilgen

De ochtend hangt laag boven het water.
De Schelde ademt mist uit, alsof ze iets wil verbergen—of bewaren. Ik loop zwijgend naast Sint-Amand, die zijn mantel dichter om zich heen trekt. Zijn sandalen zijn nat; modder zuigt aan elke stap. Hij lijkt het niet te merken.

“Rivieren,” zegt hij plots, terwijl hij met zijn staf naar het water wijst, “onthouden alles.”
Ik vraag wat hij bedoelt. Hij glimlacht niet, maar zijn ogen zijn wakker. “Ze dragen handel en verhalen. Ze brengen leven. En ze nemen ook veel mee—schuld, geweld, vergeten namen.”

We volgen de stroom noordwaarts. Dorpen verschijnen en verdwijnen weer achter bochten. Houten huizen. Rook. Een hond die blaft. Kinderen die stoppen met spelen wanneer ze ons zien. Sommigen lachen, anderen kijken weg. Amand knikt hen toe, altijd, ook als niemand terugkijkt.

’s Avonds, bij een vuur dat nauwelijks brandt in de vochtige lucht, hoor ik zijn adem zwaar worden. Niet van ouderdom—maar van last.
“Ze willen niet altijd horen,” zegt hij zacht. “En soms hebben ze gelijk. Woorden alleen veranderen weinig.”

Ik vraag waarom hij dan blijft spreken.

Hij pookt het vuur op. Vonken schieten omhoog en sterven meteen.
“Omdat blijven soms luider is dan spreken.”

De Leie: een andere stroom

Waar de Leie zich bij de Schelde voegt, verandert alles. Het water is rustiger, bijna bedachtzaam. Amand blijft staan. Dit is Ganda, zegt hij. Een kruispunt van mensen, boten, belangen. Macht en kwetsbaarheid in één adem.

Hier wordt hij uitgelachen.
Hier wordt hij genegeerd.
Hier wordt hij soms bedreigd.

En toch—hier blijft hij.

Niet om te winnen, maar om te wortelen.

Ik zie hoe hij spreekt met vissers over eerlijke handel. Met vrouwen over zorg voor zieken. Met mannen over geweld dat generaties blijft doorgeven. Geen grootse preken. Eerder vragen die blijven hangen als natte kleren.

Langzaam ontstaat er iets. Geen triomf, geen ommekeer van de ene dag op de andere. Maar een plek. Een tafel. Een regelmaat van gebed en arbeid. Wat later een abdij zal worden, is nu nog nauwelijks meer dan vertrouwen in wording.

“Een gemeenschap,” zegt Amand, “is een antwoord dat je samen draagt.”

Nachtgedachte

Die nacht hoor ik hem bidden. Niet luid. Niet mooi. Eerder als iemand die onderhandelt met de stilte. Ik begrijp: hij twijfelt ook. Hij mist zijn kluizenaarsleven. De eenzaamheid. De eenvoud.

Maar telkens opnieuw kiest hij voor de rivier.
Voor de modder.
Voor de mensen.

Wat hij ons nalaat

Wanneer ik hem later vraag wat hij hoopt dat blijft, zwijgt hij lang. Dan zegt hij:
“Dat iemand, ooit, op een plek vol weerstand, toch besluit te blijven. En zacht te worden zonder zwak te zijn.”

De ochtend breekt. De Schelde glanst. De Leie stroomt verder.
Amand stapt opnieuw vooruit.

En ik—ik volg.

Reflectie voor de lezer

• Waar stroom jij liever voorbij, terwijl je misschien geroepen bent om te blijven?
• Welke “rivier” in jouw leven draagt verhalen die gehoord willen worden?
• Wat zou er gebeuren als je vandaag niet probeert te overtuigen, maar te wortelen?

Meer weten over Amand?